Aninag

Para akong nakakita ng sariling kahapon sa uri ng pagkatao meron sya..

Para akong naglalakad sa bukas na may tatapak sa bawat hakbang ng ngayon..

pinilit kong di tumingin..
sinubukan kong di mangialam..
ginawang di manghusga..

para akong may anino na pilit kong tinatakbuhan.

- - -

nakita ko syang nakaupo, nakikinig, nagsasalita, na hindi ko kayang sabihing hindi ko sya binigyan ng pansin..

saksi ako ng unti-unting pagkilala nya sa lugar na iyon, sa mga nilalang na meron doon, sa pagharap ng sariling pagsubok o problema, kahit sa pagkilala nya sa Diyos..

Nakasama ko sya sa natural na nangyayari sa buhay, sa simpleng ikot na ginagawang komplikado. Pero ang pinakamasayang pag akbay ko sa kanya, e kung san sya namulat, natututo, naging seryoso, at lumawak..

Sabi ko nga, para kong nakikita yung sarili ko sa kanya..

Ayokong dumating ang kasaklapan..

Kaya hanggat maaari, tutulong akong di sya dumaan sa landas na iyon, sisikapin kong hndi nya maramdaman yung mga bagay na iyon.. At kung kaya ko, papakita kong inaalagaan ko sya..



-from notes in Fb. :)