ngayong gabi, naaninag
ang para sa aking
aksayang nakaraan
ang sumbat ko ang maririnig Mo
reklamo kong patuloy na ginigiit sa'yo
hindi ko alam
pero iyon yata ang gustong-gusto Mong paraan
nagtatanong na naman ako ng parang walang alam
ang pag-iisip kong wala namang patutunguhan
at ang pagpapahayag ng walang katapusan
ay pagpapahirap na hindi ko alam..
nawa'y sa pagtulog ko wala ng gisingan
upang makamit ang sigaw kong kalayaan
dahil nga sa pag-ibig Mong
walang hanggang pagmamahal na alay Mo
asan ka ba ngayon?
pagrerebelde ko bay inaabangan Mo?
hindi ka ba nauumay sa emosyon kong ito..
at nag sasawa sa mga tanong ko sa'yo..
nagtatanong na naman ako ng parang walang alam
ang pag-iisip kong wala namang patutunguhan
at ang pagpapahayag ng walang katapusan
ay pagpapahirap na hindi ko alam..
---2009? hehe. kanta to.. oo..
ginawa ko. required kasi.. tas nilagyan ng tono ni Rose.. Ehe.. :)
nilgay ko dito. para di komakalimutan.. ^^
Thursday, March 29, 2012
Thursday, March 8, 2012
Aninag
Para akong nakakita ng sariling kahapon sa uri ng pagkatao meron sya..
Para akong naglalakad sa bukas na may tatapak sa bawat hakbang ng ngayon..
pinilit kong di tumingin..
sinubukan kong di mangialam..
ginawang di manghusga..
para akong may anino na pilit kong tinatakbuhan.
- - -
nakita ko syang nakaupo, nakikinig, nagsasalita, na hindi ko kayang sabihing hindi ko sya binigyan ng pansin..
saksi ako ng unti-unting pagkilala nya sa lugar na iyon, sa mga nilalang na meron doon, sa pagharap ng sariling pagsubok o problema, kahit sa pagkilala nya sa Diyos..
Nakasama ko sya sa natural na nangyayari sa buhay, sa simpleng ikot na ginagawang komplikado. Pero ang pinakamasayang pag akbay ko sa kanya, e kung san sya namulat, natututo, naging seryoso, at lumawak..
Sabi ko nga, para kong nakikita yung sarili ko sa kanya..
Ayokong dumating ang kasaklapan..
Kaya hanggat maaari, tutulong akong di sya dumaan sa landas na iyon, sisikapin kong hndi nya maramdaman yung mga bagay na iyon.. At kung kaya ko, papakita kong inaalagaan ko sya..
-from notes in Fb. :)
Para akong naglalakad sa bukas na may tatapak sa bawat hakbang ng ngayon..
pinilit kong di tumingin..
sinubukan kong di mangialam..
ginawang di manghusga..
para akong may anino na pilit kong tinatakbuhan.
- - -
nakita ko syang nakaupo, nakikinig, nagsasalita, na hindi ko kayang sabihing hindi ko sya binigyan ng pansin..
saksi ako ng unti-unting pagkilala nya sa lugar na iyon, sa mga nilalang na meron doon, sa pagharap ng sariling pagsubok o problema, kahit sa pagkilala nya sa Diyos..
Nakasama ko sya sa natural na nangyayari sa buhay, sa simpleng ikot na ginagawang komplikado. Pero ang pinakamasayang pag akbay ko sa kanya, e kung san sya namulat, natututo, naging seryoso, at lumawak..
Sabi ko nga, para kong nakikita yung sarili ko sa kanya..
Ayokong dumating ang kasaklapan..
Kaya hanggat maaari, tutulong akong di sya dumaan sa landas na iyon, sisikapin kong hndi nya maramdaman yung mga bagay na iyon.. At kung kaya ko, papakita kong inaalagaan ko sya..
-from notes in Fb. :)
Subscribe to:
Posts (Atom)